Γυμνοί και
τετραχηλισμένοι …
Έτσι όπως
το χιόνι παραδίδει ανυπεράσπιστη και λευκή μια πολύ ταλαιπωρημένη ψυχή.
Η εικόνα αυτή,
εντελώς αυθαίρετα ανακαλείται κάθε φορά που ένας καλωδιωμένος άνθρωπος
βρίσκεται μπροστά μου. Στο κέντρο της πόλης ή σ΄ ένα αστικό. Ένας οπλισμένος
άνθρωπος, ένας άνθρωπος με το κέλυφός του, πλήρως θωρακισμένος. Μια εικόνα που
αγωνίζεται για να χτιστεί γρήγορα και αποτελεσματικά, να χαραχτεί στον αέρα της
πόλης, να επιβληθεί στην κορεσμένη μνήμη των περαστικών, να γραφτεί στην
ιστορία της καθημερινότητας πάση θυσία. Να μην επιτρέψει ερωτηματικά και
αμφιβολίες. Να μοιράσει ένα άυλο
βιογραφικό σε όλους τους περαστικούς. Μια τρομαγμένη ύπαρξη, τρομοκρατημένη από
την ίδια της την αγωνία, από την ανασφάλεια της προβολής της στον έξω κόσμο.
Περιφρουρείται από κινητά, τάμπλετ, επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ, ένα
αναγνωρίσιμο, αναγνώσιμο στιλ. Δεν μπορεί να αφεθεί στην πόλη, δεν μπορεί να
χωνευτεί από το πλήθος, δεν ξέρει τι να κάνει το βλέμμα του, τα χέρια του, το
σώμα του, όταν περιμένει στη στάση του
λεωφορείου. Δεν ξέρει να χαζεύει τις προσόψεις, τον ουρανό, να αφαιρείται, να
σκέφτεται. Πρέπει να τηλεφωνεί, να
σερφάρει, να κάνει κάτι οπωσδήποτε.
Κι όμως
αυτό το είδος τώρα πια δεν το βλέπεις και τόσο συχνά. Η αγωνία για τα σημαντικά
έχει απογυμνώσει τις εικόνες. Η κούραση τις έχει καθαιρέσει, τις έχει απελευθερώσει
από άλλες, πολυτελείς ούτως ή άλλως αγωνίες. Έχει χαλαρώσει τα βλέμματα, τα
χέρια, τα σώματα που δεν περιφρουρούνται πια. Που δεν έχουν το κουράγιο να
αποδυθούν και να θυσιάσουν στη ματαιόητα.
Και ίσως βαθιά πανηγυρίζουν αυτή τη λύτρωση. Και παραδίδονται γυμνοί και τετραχηλισμένοι οι άλλοτε
βασιλιάδες της καθημερινότητας, παραδίδονται επιτέλους στη λυτρωτική κρίση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου