Βολβοί

Βολβοί 

Γλαστρίτσα με χώμα. Την ξεχορτιαράζεις, την ποτίζεις λίγο. Και λίγες μέρες μετά έχουν σκάσει κορφές πράσινες. Κάτω από το χώμα κοιμάται η ζωή. 

 Όπου ο σπόρος που πεθαίνει. Όπου  αυτό που φαίνεται δεν σημαίνει και ότι είναι. Όπου η άνοιξη έρχεται και κανένας δεν μπορεί να την παραγγείλει. Να είναι ανθισμένη, να έχει λιακάδες, να έχει ουρανό καταγάλανο. Η άνοιξη που δικαιούται να βρέχει, να είναι γκρίζα, πικρή, μουντή και αγνώριστη. Η άνοιξη που την περιμένουμε αλλά είναι δύστροπη και συχνά απρόβλεπτη. Και δεν γίνεται να υποκύψει στον εγωισμό που την απαιτεί  ροζ, γλυκιά και ηλιόλουστη. Και κανείς δεν μπορεί να της πει αφού βρέχεις δεν είσαι άνοιξη. Μοιάζεις με φθινόπωρο, θυμίζεις χειμώνα, είσαι αυτό που βλέπω, δεν είσαι η άνοιξη. Ξέρω εγώ που σε βλέπω, δεν είσαι εσύ. Αλλά εκείνη κι ας βρέχει, κι ας είναι παγωμένη, αμυγδαλιές και ροδακινιές ολάνθιστες φέρει. Ολάνθιστες, μέσα σε τοπία μουντά, ολάνθιστες. Παράτολμες. Η άνοιξη με μυρωδιές και ήχους που σε καλοκαιριάτικα απογεύματα αποβιβάζουν. Με χαρταετούς αναποφάσιστους και βραδείς. Αλλά χαρταετούς που ψάχνουν ουρανό.  Και τη ζωή που κοιμάται κρυμμένη στο χώμα αφυπνίζει. Και σαράντα μέρες ασκείται και γεννάει Ανάσταση. Είναι η άνοιξη που στο φως τους βολβούς οδηγεί^. φρέζιες, νάρκισσους, μιγκέ και υάκινθους. Που καρπούς και άνθη υπόσχεται. Αυτή που μέσα στον χειμώνα κρύπτεται, αυτή που στον χειμώνα τον βαρύ περιέχεται και από τα μέσα του Γενάρη μυστικά εντελώς προοικονομείται.  Και όσοι το βλέμμα τους νογά, σε γόνατα και κόμπους κλαδιών, εκεί, τέλη Γενάρη, τέλη χειμώνα πρώτοι τη δέχονται. Και είναι αυτή η ίδια και τότε μυστική και κρυπτόμενη και μέσα Μαΐου στη μεγάλη της δόξα θριαμβεύουσα.

Από δίπλα η μικρή ροδιά. Καρπός στολίδι απομένει μετέωρος.

Και από μια ρωγμή η ζωή μαρτυρείται.

Ανεπίδοτα

Ανεπίδοτα

                    Στη Γ. που της επιδόθηκαν

Ανεπίδοτα. Τα λόγια που προορίζονταν για φίλους που χάσαμε. Μένουν ανεπίδοτα. Λέξεις και εκφράσεις, περιεχόμενα και τρόποι. Κυρίως οι τρόποι. Αυτά που μόνο σ΄ εκείνους θα λέγαμε. Με συγκεκριμένο τρόπο. Και επειδή πια δεν τους έχουμε, παραμένουν ανεπίδοτα. Κάποιοι πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτά τα ανεπίδοτα είναι μερικές φορές τόσο επίμονα, που βρίσκουν τον τρόπο να επιδοθούν. Με κάποιον τρόπο. Έτσι, καθώς καίνε μέσα μας, εκτοξεύονται και γίνονται φωτεινά μετέωρα και προσγειώνονται σε σκοτεινά παράθυρα, μπαλκόνια ή και ταράτσες αυτών που χάσαμε. Άλλοτε πάλι παγώνουν τόσο πολύ, πάλι  μέσα μας, που γίνονται κρύσταλλοι πολύτιμοι και πέφτουν στη γη. Και όταν περαστικοί αυτοί που χάσαμε σκοντάφτουν πάνω τους, λιώνουν μπροστά στα πόδια τους …  Κι όμως, κάποιες φορές, αυτοί που χάσαμε, δεν είναι τόσο ποιητές όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε, και τίποτα από όλα αυτά που πάει να τους βρει, τελικά δεν τους βρίσκει… Και παραμένουν ανεπίδοτα.

  

Αγίας Σοφίας αλλιώς;

Οι ομάδες ευτυχώς ανέλαβαν δράση το περασμένο Σάββατο 9 Φεβρουαρίου αντιδρώντας στην απόφαση του περιφερειάρχη. Και με την ευκαιρία ανέσυρα το κειμενάκι αυτό που γράφτηκε πριν από καιρό και που δεν βρίσκει βέβαια τίποτα καλό στον πιλοτικό πεζόδρομο, ακριβώς επειδή υποκινείται από την πεποίθηση ότι μπορεί να αναμορφωθεί για να λειτουργήσει και όχι φυσικά να καταργηθεί…

   Ο πιλοτικώς υπολειτουργήσας πεζόδρομος που δεν αγαπήθηκε. Ε ναι, δεν αγαπήθηκε. Ένας πολύβουος, ολοζώντανος δρόμος παραδόθηκε στην πόλη και στους πολίτες εντελώς ανυπεράσπιστος και απογυμνωμένος. Και ποιος θα μπορούσε να τον νοηματοδοτήσει ξαφνικά; Αυτοί που τον απέκλεισαν από την κίνηση και τη ζωή όφειλαν να εξασφαλίσουν από την πρώτη στιγμή το ισοζύγιο της ζωντάνιας και της κίνησης «αλλιώς».  Να δώσουν με ελάχιστα χρήματα και πολλή φαντασία μια ταυτότητα, ένα νόημα στο αποκλεισμένο κομμάτι. Να αξιοποιήσουν τις εθελοντικές ομάδες της πόλης και να τον μετατρέψουν σε μόνιμο χώρο αστικών πειραματισμών. Αρκούσε μια δράση με εικαστικό χαρακτήρα  και τα προϊόντα της θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον νέο εξοπλισμό του πεζόδρομου.

   Δυστυχώς, η αξιοποίηση δεν ήταν αντάξια του ρίσκου της αρχικής απόφασης. Η πρόταση της πιλοτικής λειτουργίας συνοψίστηκε σε τέσσερα πέντε κόκκινα πλαστικά παγκάκια, ό,τι πιο πρόχειρο βρέθηκε σε αστικό εξοπλισμό, και άλλα τόσα ξεδοντιασμένα παρτέρια για να παραπέμπουν στο πράσινο που θα μπορούσε να υπάρχει. Ανόρεχτη εικόνα, μελαγχολική.

Εικόνα 1 Η θλίψη

Δεν ήταν δυνατό αυτό το μικροαστικό - κάθε άλλο -  παρά - κόνσεπτ - να διεκδικήσει  μια θέση για το καινούργιο στην καρδιά της πόλης. Να θέλει να το προπαγανδίσει, να το επιβάλει και να το εγκαταστήσει. Δεν μπορεί, έλεγα κάθε φορά που περνούσα, κάτι θα ετοιμάζουν. Θα περάσω μια μέρα και θα δω ένα θαύμα τολμηρής και ευφάνταστης παρέμβασης. Θα δω, έστω, τα παγκάκια μοβ, πράσινα, κίτρινα και μια θεματική φύτευση, μια επιδρομή από ροδιές νάνους ή θα δω στίχους Θεσσαλονικέων ποιητών να φυτρώνουν στα παρτέρια, θα δω φοιτητές  της Καλών Τεχνών να επιβλέπουν διαγωνιζόμενους εθελοντές για την καλύτερη εικαστική σύνθεση που θα διεκδικούσε μια θέση στον πεζόδρομο. Και αυτό δεν έγινε ποτέ…

Εικόνα 2. Κάποιος είπε κάποια μέρα να βάλει το χεράκι του...

Εικόνα 3. Κανέναν δεν κινητοποίησε το υποδειγματικό ble.

Να αξιοποιήσει την αισθητική του, να την επεκτείνει…

Αυτό που έγινε ήταν η απόφαση του νεοφώτιστου περιφερειάρχη – σημαδιακά εγκαίνια για τη θητεία του. Αν η ζωή προλάβαινε να κάνει κατάληψη του πεζόδρομου, δεν θα τολμούσε καμία απόφαση να την ανατρέψει…

Εικόνα 4. Παγκάκι στο πάρκιγκ στην πλατεία του Χημείου, στο Πανεπιστήμιο.

Ολόκληρο κόνσεπτ. Πολύ διδακτικό.

Και τώρα ακόμα, αν εφορμήσει η ζωή, μπορεί να ανατρέψει τα αποφασισθέντα.

Δηλαδή η ίδια να απο-φασίσει…

 Παγκάκι

 

Παγκάκι. Η Ελλάδα. Μοναχικό παγκάκι στη μέση του κόσμου. Της υπαίθριας διαβίωσης. Της συντροφιάς. Του ολίγου και του ακριβούς. Του απολύτως εκτεθειμένου.

 

 

(Foto Gualidou. Πάρκιγκ Φυσικού. Α.Π.Θ.)

Αριστοτέλους, επιτέλους...

Θεσσαλονίκη, παραλία. Από το ύψος της Αριστοτέλους.
Της επιτέλους αποκαθηλωμένης ασχήμιας. 
Της απελευθερωμένης αρχοντιάς των προσόψεων. 
Του βλέμματος που χαράζει τις γραμμές απρόσκοπτα μέχρι τον "μητρικό της Σαλονίκης Κόλπο..."

 30.1.2013

Το γκρέμισμα αποκαλύπτει την ποιότητα των υλικών...

Γυμνοί και τετραχηλισμένοι...

Γυμνοί και τετραχηλισμένοι …

Έτσι όπως το χιόνι παραδίδει ανυπεράσπιστη και λευκή μια πολύ ταλαιπωρημένη ψυχή.

Η εικόνα αυτή, εντελώς αυθαίρετα ανακαλείται κάθε φορά που ένας καλωδιωμένος άνθρωπος βρίσκεται μπροστά μου. Στο κέντρο της πόλης ή σ΄ ένα αστικό. Ένας οπλισμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος με το κέλυφός του, πλήρως θωρακισμένος. Μια εικόνα που αγωνίζεται για να χτιστεί γρήγορα και αποτελεσματικά, να χαραχτεί στον αέρα της πόλης, να επιβληθεί στην κορεσμένη μνήμη των περαστικών, να γραφτεί στην ιστορία της καθημερινότητας πάση θυσία. Να μην επιτρέψει ερωτηματικά και αμφιβολίες. Να μοιράσει  ένα άυλο βιογραφικό σε όλους τους περαστικούς. Μια τρομαγμένη ύπαρξη, τρομοκρατημένη από την ίδια της την αγωνία, από την ανασφάλεια της προβολής της στον έξω κόσμο. Περιφρουρείται από κινητά, τάμπλετ, επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ, ένα αναγνωρίσιμο, αναγνώσιμο στιλ. Δεν μπορεί να αφεθεί στην πόλη, δεν μπορεί να χωνευτεί από το πλήθος, δεν ξέρει τι να κάνει το βλέμμα του, τα χέρια του, το σώμα του, όταν περιμένει στη στάση  του λεωφορείου. Δεν ξέρει να χαζεύει τις προσόψεις, τον ουρανό, να αφαιρείται, να σκέφτεται.  Πρέπει να τηλεφωνεί, να σερφάρει, να κάνει κάτι οπωσδήποτε.

Κι όμως αυτό το είδος τώρα πια δεν το βλέπεις και τόσο συχνά. Η αγωνία για τα σημαντικά έχει απογυμνώσει τις εικόνες. Η κούραση τις έχει καθαιρέσει, τις έχει απελευθερώσει από άλλες, πολυτελείς ούτως ή άλλως αγωνίες. Έχει χαλαρώσει τα βλέμματα, τα χέρια, τα σώματα που δεν περιφρουρούνται πια. Που δεν έχουν το κουράγιο να αποδυθούν και να  θυσιάσουν στη ματαιόητα. Και ίσως βαθιά πανηγυρίζουν αυτή τη λύτρωση. Και παραδίδονται γυμνοί και τετραχηλισμένοι οι άλλοτε βασιλιάδες της καθημερινότητας, παραδίδονται επιτέλους στη λυτρωτική κρίση…