Αγίας Σοφίας αλλιώς;

Οι ομάδες ευτυχώς ανέλαβαν δράση το περασμένο Σάββατο 9 Φεβρουαρίου αντιδρώντας στην απόφαση του περιφερειάρχη. Και με την ευκαιρία ανέσυρα το κειμενάκι αυτό που γράφτηκε πριν από καιρό και που δεν βρίσκει βέβαια τίποτα καλό στον πιλοτικό πεζόδρομο, ακριβώς επειδή υποκινείται από την πεποίθηση ότι μπορεί να αναμορφωθεί για να λειτουργήσει και όχι φυσικά να καταργηθεί…

   Ο πιλοτικώς υπολειτουργήσας πεζόδρομος που δεν αγαπήθηκε. Ε ναι, δεν αγαπήθηκε. Ένας πολύβουος, ολοζώντανος δρόμος παραδόθηκε στην πόλη και στους πολίτες εντελώς ανυπεράσπιστος και απογυμνωμένος. Και ποιος θα μπορούσε να τον νοηματοδοτήσει ξαφνικά; Αυτοί που τον απέκλεισαν από την κίνηση και τη ζωή όφειλαν να εξασφαλίσουν από την πρώτη στιγμή το ισοζύγιο της ζωντάνιας και της κίνησης «αλλιώς».  Να δώσουν με ελάχιστα χρήματα και πολλή φαντασία μια ταυτότητα, ένα νόημα στο αποκλεισμένο κομμάτι. Να αξιοποιήσουν τις εθελοντικές ομάδες της πόλης και να τον μετατρέψουν σε μόνιμο χώρο αστικών πειραματισμών. Αρκούσε μια δράση με εικαστικό χαρακτήρα  και τα προϊόντα της θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον νέο εξοπλισμό του πεζόδρομου.

   Δυστυχώς, η αξιοποίηση δεν ήταν αντάξια του ρίσκου της αρχικής απόφασης. Η πρόταση της πιλοτικής λειτουργίας συνοψίστηκε σε τέσσερα πέντε κόκκινα πλαστικά παγκάκια, ό,τι πιο πρόχειρο βρέθηκε σε αστικό εξοπλισμό, και άλλα τόσα ξεδοντιασμένα παρτέρια για να παραπέμπουν στο πράσινο που θα μπορούσε να υπάρχει. Ανόρεχτη εικόνα, μελαγχολική.

Εικόνα 1 Η θλίψη

Δεν ήταν δυνατό αυτό το μικροαστικό - κάθε άλλο -  παρά - κόνσεπτ - να διεκδικήσει  μια θέση για το καινούργιο στην καρδιά της πόλης. Να θέλει να το προπαγανδίσει, να το επιβάλει και να το εγκαταστήσει. Δεν μπορεί, έλεγα κάθε φορά που περνούσα, κάτι θα ετοιμάζουν. Θα περάσω μια μέρα και θα δω ένα θαύμα τολμηρής και ευφάνταστης παρέμβασης. Θα δω, έστω, τα παγκάκια μοβ, πράσινα, κίτρινα και μια θεματική φύτευση, μια επιδρομή από ροδιές νάνους ή θα δω στίχους Θεσσαλονικέων ποιητών να φυτρώνουν στα παρτέρια, θα δω φοιτητές  της Καλών Τεχνών να επιβλέπουν διαγωνιζόμενους εθελοντές για την καλύτερη εικαστική σύνθεση που θα διεκδικούσε μια θέση στον πεζόδρομο. Και αυτό δεν έγινε ποτέ…

Εικόνα 2. Κάποιος είπε κάποια μέρα να βάλει το χεράκι του...

Εικόνα 3. Κανέναν δεν κινητοποίησε το υποδειγματικό ble.

Να αξιοποιήσει την αισθητική του, να την επεκτείνει…

Αυτό που έγινε ήταν η απόφαση του νεοφώτιστου περιφερειάρχη – σημαδιακά εγκαίνια για τη θητεία του. Αν η ζωή προλάβαινε να κάνει κατάληψη του πεζόδρομου, δεν θα τολμούσε καμία απόφαση να την ανατρέψει…

Εικόνα 4. Παγκάκι στο πάρκιγκ στην πλατεία του Χημείου, στο Πανεπιστήμιο.

Ολόκληρο κόνσεπτ. Πολύ διδακτικό.

Και τώρα ακόμα, αν εφορμήσει η ζωή, μπορεί να ανατρέψει τα αποφασισθέντα.

Δηλαδή η ίδια να απο-φασίσει…